Bonaire, januari 2020

De eerste twee weken van het nieuwe jaar met vakantie doorgebracht op Bonaire. Nadat ik het weerbericht voor Bonaire nog maar eens goed had bekeken heb ik die sweater en slaapzak – die ik uit gewoonte had ingepakt – toch maar weer uitgepakt, … het is eigenlijk altijd tropisch warm op Bonaire. Het is een aparte sensatie, komisch vooral, om net uit de winterkou, ’s avonds na twaalf uur vliegen (overstappen op Aruba) met stramme benen de vliegtuigtrap af te lopen en verwelkomd te worden door de warme passaatwind. Je begint de vakantie daardoor als vanzelf op z’n minst breed uit grijnzend.

In de bescheiden vlieghal van Bonaire werd ik hartelijk begroet door broertje JW die nu sinds een half jaar op Bonaire woont. Hij was aan komen fietsen vanaf zijn huisje, dat niet al te ver bij het vliegveld vandaan staat. We halen de huurauto op die ik had gereserveerd en maken vage plannen voor de komende dagen.

Het is een compleet surrealistische, onnatuurlijke ervaring om binnen zo’n korte tijd in een ander werelddeel – als het ware in een andere wereld – aan te komen. Zo’n levensgrote overgang van omgeving en klimaat vraagt tijd om te acclimatiseren. Uren achter elkaar stil zitten in een vliegtuigstoel met krappe beenruimte, hier resulterend in een tijdsverschil van vijf uren, helpt daar ook niet aan mee: de ziel reist te paard zegt men …. Die eerste paar dagen dus van slag, en meteen verbrand want was natuurlijk vergeten om zonnebrandcrème mee te nemen en op te doen, al wordt het rood bij mij snel bruin.

Bonaire, huisje van JW

Omdat JW tijdelijk krap behuisd is logeerde ik in een Airbnb met gedeelde keuken, douche en toilet. Het is een relatief goedkope optie voor overnachting, en de mogelijkheid om zelf te kunnen koken is onontbeerlijk voor ieder weldenkend mens.

Een van de eerste tripjes ging richting het zuiden, waar sinds eeuwen zout wordt gewonnen uit zgn. zoutpannen. Algen en bacteriën doet de kleur van het water in de zoutpannen veranderen, variërend van lichtgroen tot helderrood, al naar gelang het zoutgehalte van het water: hoe zouter hoe roder.

Bonaire, zoutwinning in het zuiden

Bonaire, zoutwinning in het zuiden

Bonaire, Flamingo bij Lac Cai in het zuiden
Flamingo’s in het brakke water van Lac Cai, in zuidoosten van Bonaire
waar brak water is op Bonaire vind je ook mangrove bomen

Dat het eiland ook een gevangenis kan zijn wordt duidelijk wanneer je het openlucht documentatie-centrum over het interneringskamp tijdens de tweede wereldoorlog bezoekt, halverwege op de route naar Rincon. Alle Duitsers en Oostenrijkers, ongeveer 200 mensen – waaronder enkele Joden – die op 11 mei 1940 op Curaçao en Aruba woonden werden opgesloten in deze interneringskampen: de Amerikanen vertrouwden niet dat ze geen gevoelige informatie zouden kunnen doorspelen aan de nazi’s. De organisatie van deze kampen (, en in feite de complete militaire bezetting van de gehele Antillen) stond onder leiding van de Verenigde Staten. Het belang voor de V.S. lag hem in de noodzakelijkheid van het beschermen van de olie-industrie op de Antillen, essentieel voor de oorlogsvoering en (oorlogs-)industrie.

Bonaire, kaart

Bonaire, uitzicht op het Goto meer
uitzicht op het Goto meer
Bonaire, verkeersrotonde bij Sint-Bernarduskerk
verkeersrotonde bij de Sint-Bernarduskerk in Kralendijk

Washington Slagbaai National Park

Meer naar het noorden op Bonaire wordt het landschap heuvelachtig en groener. In het uiterste noorden vind je Slagbaai park, wat een beschermd natuurgebied is. Daar een berg beklommen wat een steile klim is over steeds grovere rotsblokken. Mooi uitzicht over de omgeving aangezien dit het hoogste punt van het park is. Daarna nog een rustige rondwandeling gemaakt door het vlakke landschap, met veel verschillende soorten cactussen, en aloë. Hier probeert men nog iets te redden van de verdwijnende biodiversiteit o.m. vroeger veroorzaakt door houtkap van kolonisators zoals de Spanjaarden, en nu nog steeds door loslopende ezels en geiten.

Bonaire, Slagbaai park
Slagbaai Park
Bonaire, Slagbaai park
Slagbaai Park
Bonaire, Kuifcaracara in Slagbaai park
Kuifcaracara in Slagbaai park op een cactus
Bonaire, Slagbaai park
Pas op, overstekende ezels

Omdat deze loslopende dieren veel jonge plantjes opvreten zul je een grotere variatie aan groen binnen omheiningen van woonerven kunnen opmerken dan daarbuiten. En ja, die hekken staan om vrijwel elk woonperceel op het eiland (niet zelden met een hond daarachter,) inderdaad om de loslopende dieren buiten te houden. Een grotere variatie aan groen kun je zien in een botanische tuin halverwege de weg naar Rincon waar bomen staan van tweehonderdvijftig jaar oud die veel schaduw geven, met een uitgebreide kruidentuin, en op Klein Bonaire waar een serieus herbebossingsproject is opgezet.

Bonaire, Loslopende geitjes
loslopende geitjes
Bonaire, hagedis
hagedissen kun je overal tegenkomen op Bonaire
Bonaire, Slagbaai park
Typisch tropische oplossing voor een hek, goedkoop ook: deze cactussen worden gewoon uit de openbare ruimte van het land gehaald en verpoot, wat een stekelig klusje moet zijn
Bonaire, viswinkel
Op Bonaire wordt weinig geproduceerd, bijna alles wordt geïmporteerd, maar vis, geitenvlees en eieren zijn daar uitzonderingen op. Bij viswinkel Zarpin (op de Kaya Nikiboko Zuid aan de rechterkant vanaf Kralendijk richting het zuiden) hebben we een paar keer super verse vis gekocht, heerlijke malse wahoo filetjes (smaakt een beetje als makreel volgens de visboer, maar ik vond ze zachter, minder uitgesproken van smaak), en een andere keer tonijnfilets. Als de wind door de week niet al te hard waait zodat de vissers kunnen uitvaren dan wordt er vis aangevoerd.

Bonaire, viswinkel

Laagbouw

Het hoogste gebouw van Kralendijk en Bonaire is het bestuurskantoor van acht meter hoog. Er is ooit een wetsvoorstel gemaakt dat stelt dat geen enkel gebouw op Bonaire hoger mag zijn dan dat bestuursgebouw. Dit maakt dat Bonaire eigenlijk alleen maar laagbouw heeft waarbij de gebouwen meestal slechts één, soms twee, en in een uitzonderlijk geval maximaal drie verdiepingen hoog zijn.

huizenhoge cruiseschepen in de haven zie je al van ver liggen want zij komen met kop en schouders uit boven de laagbouw van Bonaire
de kolossale en huizenhoge cruiseschepen in de haven zie je al van ver liggen: ze komen met kop en schouders uit boven de laagbouw van Bonaire

Snorkelen

Op veel plekken langs de westkust van Bonaire kun je prima zwemmen net als op Klein Bonaire – het eilandje voor de westkust van Bonaire – dat bereikbaar is via watertaxi. (Bij de oostkust hoef je dat niet te proberen, daar staat de wind net verkeerd, met nauwelijks strand; en is de kustlijn ruig en rotsig). Het koraal met al z’n variatie in vorm, kleur en structuur, en de koraalvissen maakt van snorkelen een belevenis die je niet snel zult vergeten: je valt van de ene verbazing in de andere. Het is een wonderlijk vredige wereld – dat koraal en die vissen – op nog geen tien meter afstand van het strand in de zee waar je, als argeloze voorbijganger het bestaan niet van zou bevroeden. Snorkelen boven of net naast het rif is de meest rustgevende bezigheid die ik ken, en wat ik niet van te voren had bedacht is dat de koraalvissen, die werkelijk prachtig zijn in al hun verscheidenheid, zich weinig van jouw aanwezigheid lijken aan te trekken.

Duikers bij Karpata, noordwest Bonaire
Duikers bij Karpata in het noordwesten. Het beste kun je duiken met z’n tweeën: wanneer de apparatuur van de een het begeeft kan de reserve zuurstofslang van de andere uitkomst bieden

Duiken

Stiekem heb ik altijd al willen duiken, de mysterieuze diepte trekt me aan, maar het kwam er nooit van. Op Bonaire deed zich die mogelijkheid voor in de vorm van een introductie-cursus scuba diving, dus het was “nu of nooit” om er achter te komen of dit echt iets voor me is. Scuba diving is duiken met een scuba, d.w.z. met een zuurstoftank. Dat ding voelt loodzwaar aan op je rug wanneer je nog aan land bent, maar eenmaal in het water doet de gewichtloosheid wonderen: je voelt het nauwelijks nog zitten. Er zijn een handvol elementen waar je aan moet denken, en die je zo goed mogelijk zal moeten leren beheersen, maar het valt te overzien; ik vond het tenminste niet zo moeilijk, eigenlijk had ik, liggend in het water na een week snorkelen, meteen al het gevoel dat ik dit kon. Wat ook bleek, want we gingen tot ongeveer tien meter diepte, waarbij ik heb me geen moment niet op m’n gemak voelde. Dus nu zit ik er aan te denken om m’n duikbrevet te gaan halen, dan heb ik er weer een dure hobby bij 😉

Bonaire, muziekkapel in buitenwijk Kralendijk
muziekkapel in buitenwijk van Kralendijk
Bonaire, huis in buitenwijk Kralendijk

Bonaire, huis in buitenwijk Kralendijk

Bonaire, huis in buitenwijk Kralendijk

Bonaire, huizen in buitenwijk Kralendijk
donkere wolken boven de kleurige huisjes van een buitenwijk van Kralendijk

Bonaire, huizen in buitenwijk Kralendijk

toeristen van cruiseschepen verkennen Bonaire met een golfkarretje
toeristen van cruiseschepen verkennen Bonaire binnen een dag in een golfkarretje
winkel van sinkel op Bonaire
Typisch een winkel van sinkel van chinese middenstanders
Huis in aanbouw op Bonaire
er wordt overal gebouwd
Bonaire, oude boerderij
oude boerderij?
Bonaire, veel wegen in buitenwijken van Kralendijk zijn nog onverhard
Veel wegen in buitenwijken van Kralendijk zijn onverhard
Bonaire, zie je veel op Bonaire: de zeecontainer als schuur
dit zie je veel op Bonaire: de zeecontainer als schuur
Bonaire, waterput op het boerenland
bungalow op het boerenland
Bonaire, waterput op het boerenland
waterput op het boerenland
Bonaire, ruige oostkust
de ruige oostkust: hier kun je niet zwemmen

links

Bonaire, januari 2020

Een gedachte over “Bonaire, januari 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s